Hubert Humphrey
Z Wikipedii
| Hubert Humphrey | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 27 maja 1911 Wallace, Dakota Południowa |
| Data i miejsce śmierci | 13 stycznia 1978 Waverly, Minnesota |
| 38. Wiceprezydent Stanów Zjednocznych | |
| Okres urzędowania | od 20 stycznia 1965 do 20 stycznia 1969 |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Poprzednik | Lyndon B. Johnson |
| Następca | Spiro T. Agnew |
| Senator Stanów Zjednoczonych z Minnesoty 2 klasy | |
| Okres urzędowania | od 3 stycznia 1949 do 20 stycznia 1965 |
| Poprzednik | Joseph H. Ball |
| Następca | Walter Mondale |
| Senator Stanów Zjednoczonych z Minnesoty klasy 1 | |
| Okres urzędowania | od 3 stycznia 1971 do 13 stycznia 1978 |
| Poprzednik | Eugene McCarthy |
| Następca | Muriel Humphrey |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Hubert Horatio Humphrey, znany też zdrobniale jako HHH (ur. 27 maja 1911 w Wallace, Dakota Południowa, zm. 13 stycznia 1978 w Waverly, Minnesota) – amerykański polityk, działacz Partii Demokratycznej, 38. Wiceprezydent Stanów Zjednocznych w gabinecie Lyndona B. Johnsona (1965-1969).
Studiował farmację w Capitol College of Pharmacy w Denver, jeszcze przed wojną został farmaceutą w Humphrey Drug Co. w Huron. Potem pracował jako wykładowca nauk politycznych i zaangażował się w politykę, jako zwolennik gospodarczego Nowego Ładu, pełniąc szereg funkcji federalnych w stanie Minnesota. Był także aktywistą demokratycznym W 1945 został burmistrzem Minneapolis, uzyskując reelekcję w 1947 r.
Trwałą spuścizną po działalności politycznej Humphreya przed wyborem na senatora było doprowadzenie do zjednoczenia lokalnej partii demokratycznej w Minnesocie oraz Partii Farmersko-Robotniczej w Minnesota Democratic-Farmer-Labour Party, która jest częścią ogólnokrajowej Partii Demokratycznej i przyczyniła się do jej dominacji w tym stanie.
W 1948 został pierwszym Demokratą z Minnesoty od wielu lat wybranym do Senatu, gdzie zyskał rozgłos jako energiczny obrońca praw obywatelskich.
Zawsze uchodził za przedstawiciela liberalnego skrzydła partii. Po raz pierwszy zdobył ogólnokrajowy rozgłos jeszcze jako burmistrz Minneapolis i kandydat do Senatu w 1948, kiedy wygłosił przemówienie na konwencji Partii Demokratycznej w Filadelfii, w którym ostro zaatakował segregację rasową i ograniczenia praw obywatelskich ludności kolorowej na południu kraju, oraz postulował podjęcie energicznej interwencji władz federalnych z tym zakresie. Stało się to oficjalnym pretekstem zorganizowania przez część konserwatywnych i rasistowskich demokratów z południa partii tzw. Demokratów Praw Stanowych (Dixiecrat), która wystawiła gubernatora Karoliny Południowej Stroma Thurmonda. Mimo tego urzędujący prezydent, demokrata Harry Truman wygrał wybory, zaś Humphrey uzyskał mocną pozycję polityczną.
W 1954 został ponownie wybrany do Senatu, a w 1960 startował w walce o nominację Demokratów w wyborach prezydenckich, jednak przegrał w prawyborach z Kennedym. Po kolejnej reelekcji do Senatu w tym samym roku został zastępcą przewodniczącego senackiej większości. W czasie swej pierwszej kadencji (1949-1964) uchodził nie tylko za jednego z czołowych przywódców lewego skrzydła demokratów, ale i bliskiego sojusznika ówczesnego wpływowego lidera większości, a następnie wiceprezydenta i prezydenta Lyndona Johnsona z Teksasu.
W 1964 r. Johnson zaproponował Humphreyowi start w wyborach prezydenckich. Bliska współpraca między nimi trwała dalej. Humphrey popierał i brał aktywny udział w reformach prezydenckiego programu Wielkiego Społeczeństwa. Po rezygnacji Johnsona ze startu w wyborach 1968, Humphrey został z jego poparciem (mimo spadku popularności Johnson dalej uchodził za lidera trzymającego żelazną ręką aparat partyjny, mimo pewnego osłabienia i w tym względzie swej pozycji przez opozycję antywojenną, której przewodził inny senator z Minnesoty, Eugene McCarthy, który został pokonany w prawyborach), kandydatem na stanowisko prezydenta, jednak po ostrej krytyce za współudział w eskalacji wojny wietnamskiej za prezydentury Johnsona przegrał bardzo minimalnie wybory z Richardem Nixonem. Jego partnerem na liście, jako kandydat na wiceprezydenta, był senator z Maine i przyszły sekretarz stanu Edmund Muskie.
Początkowo nie planował powrotu do polityki po przegranych wyborach i opuszczeniu stanowiska wiceprezydenta, ale kiedy McCarthy odmówił kandydowania na kolejną kadencję w 1970, Humphrey bez większego trudu uzyskał nominację i równie łatwo wygrał wybory. Ponownie wybrano go w 1976.
Ubiegał się ponownie nominację prezydencką w 1972, ale przegrał z senatorem George'em McGovernem, który z kolei został pobity ogromną przewagą przez Nixona.
Humphrey był początkowo, wobec porażki McGoverna oraz początkowego braku innego silnego pretendenta, uznawany za naturalnego i czołowego kandydata na prezydenta w 1976. Popierała go duża część aparatu. Jednak nie włączył się początkowo do walki, a po serii zwycięstw byłego gubernatora Georgii Jimmy'ego Cartera zrezygnował, choć formalnie nie zgłosił wcale kandydatury, i poparł go.
W 1977, po odejściu na emeryturę wieloletniego lidera większości demokratycznej Mike'a Mansfielda z Montany Humphrey ubiegał się o stanowisko przywódcy większości, ale przegrał z ówczesnym zastępcą lidera, Robertem Byrdem. Mianowano go jednak na stanowisko zastępcy przewodniczącego pro tempore.
Już w czasie swej ostatniej, nieformalnej, kampanii prezydenckiej w 1976 Humphrey był poważnie chory na raka. Zmarł w styczniu 1978 (po publicznym przyznaniu się do choroby). Jego następczynią gubernator mianował wdowę, Muriel Humphrey.
Humphrey jest uważany za jednego z najbardziej znaczących i najwybitniejszych polityków amerykańskich w XX wieku. Do jego spuścizny zalicza się wielki wkład, jaki wniósł w przeprowadzenie ważnych reform społecznych (prawa obywatelskie, "Wielkie Społeczeństwo"), a także wpływ na samą Partię i jej postępowe skrzydło.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (en)
|
|||||||
| Poprzednik Marvin Kline |
Burmistrz Minneapolis 1945-1949 |
Następca Eric G. Hoyer |
| Poprzednik Joseph H. Ball |
Senator z Minnesoty (klasa 2) 1949-1964 |
Następca Walter Mondale |
| Poprzednik Mike Mansfield |
Zastępca lidera/prefekt (Whip) większości w Senacie 1961-1964 |
Następca Russell B. Long |
| Poprzednik Lyndon B. Johnson |
Kandydat Demokratów na urząd Wiceprezydenta 1964 (zwycięstwo) |
Następca Edmund Muskie |
| Poprzednik Lyndon B. Johnson |
Wiceprezydent USA 1965-1969 |
Następca Spiro T. Agnew |
| Poprzednik Lyndon B. Johnson |
Kandydat Demokratów na urząd Prezydenta 1968 (porażka) |
Następca George McGovern |
| Poprzednik Eugene McCarthy |
Senator z Dakoty Północnej (klasa 1) 3 stycznia 1971- 13 stycznia 1978 |
Następca Muriel Humphrey |
| Poprzednik Brak |
Zastępca przewodniczącego pro tempore Senatu 1977-1978 |
Następca George Mitchell |
| Olsztyn: 16-latka śmiertelnie zatruła się czadem |
|
Szesnastoletnia dziewczyna śmiertelnie zatruła się czadem. Dwie osoby, które były z nią w mieszkaniu nie ucierpiały - poinformowała Małgorzata Szmidt-Jeżewska, rzecznik prasowa warmińsko-mazurskiej straży pożarnej.
|
| Izrael ma nadzieję na owocne rozmowy z Egiptem |
|
Izrael wyraził nadzieję, że rozmowy z Egiptem na temat sytuacji w Strefie Gazy stworzą warunki, które pozwolą Izraelowi "zakończyć operację militarną".
|
| Irak wzywa do odwetu za Strefę Gazy |
|
Radykalny duchowny Muktada as-Sadr wezwał iracki ruch oporu do przeprowadzenia "operacji odwetowych" przeciwko siłom amerykańskim w Iraku, aby zaprotestować w ten sposób przeciw izraelskiej ofensywie w Strefie Gazy.
|
| Tragiczny bilans wojny w Strefie Gazy |
|
Co najmniej 702 Palestyńczyków zginęło, a 3100 zostało rannych podczas izraelskiej ofensywy w Strefie Gazy - podał szef służb ratowniczych.
|
| Posłowie za rozszerzeniem uprawnień "speckomisji" |
|
Za umożliwieniem sejmowej "speckomisji" dostępu do dokumentów i materiałów uzyskanych przez służby specjalne opowiedzieli się w środę, podczas debaty w Sejmie nad projektem zmian w regulaminie izby, posłowie ze wszystkich klubów parlamentarnych.
|