 |
 |
 |
||
Pieniny
Zajmują tereny południowej Polski, oraz północnej Słowacji. Słyną ze skalistych wapiennych turni i malowniczego przełomu Dunajca. Pieniny są częścią Pienińskiego Pasma Skalicowego, oddzielającego Tatry od Beskidów. Góry niezwykle atrakcyjne są pod względem różnorodności form natury: skalne iglice wyrastające z łagodnych lesistych grzbietów, bystre wody Dunajca, a także potoki spadające z łoskotem po głazach. Na najcenniejszym pod względem krajobrazowym i przyrodniczym obszarze występuje Pieniński Park Narodowy, obejmuje Pieniny Właściwe: Masyw Trzech Koron, Pieniny Czorsztyńskie, Pieninki, Przełom Dunajca. Pasmo dzieli się na trzy części: zachodnie- Spiskie, środkowe- Właściwe i wschodnie- Małe, które są od siebie oddzielone krętym nurtem Dunajca.
Pieniny Właściwe. Najwyższy szczyt Trzy Korony – 982 m n.p.m. (najwybitniejszy szczyt całych Pienin). Charakteryzują się znacznym nagromadzeniem ostrych, w większości zalesionych wierchów, zwieńczonymi wapiennymi turniami, niemalże pionowymi ścianami opadającymi w krótkie i wąskie doliny i wąwozy. Przecina je głęboki i malowniczy przełom Dunajca. Istnieje podział Pienin Właściwych. Zachodni fragment od przełęczy Snozka (653 m n.p.m.), do przełęczy Szopka (780m n.p.m.), Pieniny Czorsztyńskie z kulminacjami: Majerz (689 m n.p.m.), Macelak (857 m n.p.m.), Macelowa Góra (802m n.p.m.), Nowa Góra (903m n.p.m.).
Małe Pieniny. Najwyższy szczyt Wysoka - 1052 m n.p.m. Małe Pieniny sięgają do doliny Popradu. Leżą na wchód od właściwych Pienin, dzieli je zakole Dunajca. Pozostałymi szczytami tej części gór są: Szafranówka (742m n.p.m.), Wysoki Wierch (901m n.p.m.), Durbaszka (942m n.p.m.), Palenica (722m n.p.m.) i Jarmuta (773 m n.p.m.).
Pieniny Spiskie. Najwyższy szczyt Żar – 879 m n.p.m. leżący na głównym grzbiecie razem z Cisówką (777m n.p.m.) Szczyty rozdziela przełęcz Przesła ( 675 m n.p.m.). W odnogach kulminacje Hombarku nad Niedzicą (743m n.p.m.) i drugiego szczytu Łapszańskiego (830 m n.p.m.). Wzdłuż nich od strony północnej , biegnie niższy grzbiet z Szubieniczna Górną (639m n.p.m.), Gęsią szyja (685 m n.p.m.) i Zielonymi Skałkami (616m n.p.m.). Pieniny Spiskie znajdują się na zachód od Pienin Właściwych, po południowej stronie Dunajca, poza Pienińskim Parkiem Narodowym.
Świat fauny i flory jest bardzo interesujący, mimo że jego charakter różni się w poszczególnych krainach. W Pieninach występuje 1100 gatunków roślin naczyniowych. Najbogatsza i najciekawsza jest flora Pienin Centralnych, w Pieninach Spiskich i Małych jest nieco bardziej uboga i silniej zmieniona co jest efektem działalności człowieka (świerki, łąki pienińskie). Lasy pienińskie pokrywające ostre stoki to drzewostan jodłowo- bukowy z domieszką jaworu, wiązu i klonu. W pojedynczych okazach występują także sony i cisy. Królestwo zwierząt nie jest tak bogate, jak świat roślin, w większości występują tutaj gatunki takie jak np. w Beskidach. Z większych ssaków występują kopytne- jelenie, sarny i dziki. W sezonie zimowym można natrafić na rysie, wilki, żbiki. W jaskiniach i niszach skalnych, żyją nietoperze. Spośród 150 gatunków ptaków wato wyszczególnić kruka, jastrzębia, puchacza, dzięcioła pstrego, sikory i drozdy.
Pod względem turystycznym Pieniny są bardzo dobrze zagospodarowane, na gości czekają hotele, pensjonaty, schroniska oraz kwatery w gospodarstwach agroturystycznych. Gęsta siec szlaków górskich pozwala dotrzeć w najbardziej niezwykłe zakątki. Pieniny charakteryzują się umiarkowanym klimatem górskim, czyli zmiennością pogody, nawet gwałtowną w wyższych partiach gór, sporymi opadami, silnymi wiatrami, głównie zachodnimi. Zachmurzenie jest umiarkowane, stoki południowe są silnie nasłonecznione, doliny potoków są znacznie zimniejsze i chłodniejsze. Jednak latem oraz jesienią występują tutaj długie okresy słoneczne. Zimą i późną jesienią w kotlinach często zalegają mgły.
